the day after

ingestorte gedichten 

sneller dan water spurt de tijd
door de grauwe deemoed van mijn rouwende ziel
ooit woonde mijn pracht en praal in Verviers
maar een stelling heeft het begeven
herinnering wordt angst die snuffelt aan de dood

zou je nog leven, vraag ik me af
en wat gebeurt hier, boosaardige Vieuxtemps?

radeloze gezichten

wagons die stilstaan en vertrekken in mijn dromen
 sporen van chocolaatjes, gewist met koud water -
 hoe de nacht weegt op de Hoge Venen -
 en geen woord dat liefde overeind houdt
zonder een tegenspraak te dulden

wat is het weerwoord van deze horror
waar je zoen geen licht meer verdraagt? 

verwarrende berichten:
niets is ooit alleen maar geloof, vertrouwen
en zonder berouw voelt elke misstap zich verloren
niets ooit alleen maar begenadigd moment
zonder de eeuwigheid van onvervulde verspilling
brandende stad en wolkbreuk vanaf een balkon 

toen ik met jou bij de stuwdam van Gileppe stond
zei je dat je van me hield, en ik nu van jou